نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۳۷۸ (شرح میر حبیب الله خوئی)

 حکمت ۳۹۴ صبحی صالح

۳۹۴-وَ قَالَ ( علیه‏ السلام  )رُبَّ قَوْلٍ أَنْفَذُ مِنْ صَوْلٍ

 شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

الثامنه و السبعون بعد ثلاثمائه من حکمه علیه السّلام

(۳۷۸) و قال علیه السّلام: ربّ قول أنفذ من صول.

اللغه

یقال: (صال) علیه إذا استطال و صال علیه صوله-  مجمع البحرین.

المعنى

قد شاع التعبیر عن اللّسان بالسنان لنفوذ الکلام الصادر منه فی القلب کنفوذ السنان فی الجسم

قال الشاعر:

         و قافیه مثل حدّ السنان            تبغى و یذهب من قالها

 و قول الاخر:

         جراحات السنان لها الالتیام            و لا یلتام ما جرح اللسان‏

 فقال علیه السّلام: بعض الأقوال أنفذ فی القلب من وقع السهام و السنان.

و قال ابن میثم: و المعنى: ربّ قول یقوله الانسان فیکون ضرره علیه أشدّ من صوله عدوّه، أو ربّ قول یسمعه من غیره کقذف أو هجر یکون أشدّ علیه من صوله العدوّ، و المعنیان منقولان عن ابن آدم الهروی.

الترجمه

بسا گفتارى که نافذتر است از یورش.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدیدها: ۱۳

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *