نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۳۶۹ (شرح میر حبیب الله خوئی)

 حکمت ۳۸۴ صبحی صالح

۳۸۴-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )الرُّکُونُ إِلَى الدُّنْیَا مَعَ مَا تُعَایِنُ مِنْهَا جَهْلٌ وَ التَّقْصِیرُ فِی حُسْنِ الْعَمَلِ إِذَا وَثِقْتَ بِالثَّوَابِ عَلَیْهِ غَبْنٌ وَ الطُّمَأْنِینَهُ إِلَى کُلِّ أَحَدٍ قَبْلَ الِاخْتِبَارِ لَهُ عَجْز

  شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

التاسعه و الستون بعد ثلاثمائه من حکمه علیه السّلام

(۳۶۹) و قال علیه السّلام: الرّکون إلى الدّنیا مع ما تعاین منها جهل‏ و التّقصیر فی حسن العمل إذا وثقت بالثّواب علیه غبن، و الطّمأنینه إلى کلّ أحد قبل الاختبار [له‏] عجز.

المعنى

بیّن علیه السّلام فی هذا الکلا امورا ثلاثه یبنى اثنان منها على العلم و الثالث على عدم العلم.

فالأوّل العلم بحال الدّنیا و سرعه زوالها و تنقّلها من الصّحه إلى المرض، و من الشباب إلى الشیب، و من الحیاه إلى الموت، و معاینه ما یتحمّل طلّابها من المشاقّ و المتاعب، فلا یوجب العبره و یرکن إلیها الانسان.

و الثانی العلم و الوثوق بالثواب على الأعمال الصالحه من الصّلاه و الصّیام و الانفاق فی سبیل اللَّه، و مع ذلک یرتکب التقصیر فی حسن العمل و کمالها بما یقدر علیه فانه یوجب الغبن و الخسار.

و الثالث الاطمینان بالغیر مع الجهل بحاله و عدم اختباره فی الامور الموجب لصیروره الانسان عاجزا بعد الابتلاء به فی أمر من اموره، و أفاد علیه السّلام أنّ العالم فی الأوّلین صار جاهلا لعدم العمل بعلمه، و الجاهل فی الثالث صار عاجزا لعدم عمله بمقتضى جهله من التثبت و الاختبار.

الترجمه

فرمود: اعتماد تو بدنیا با آنچه بچشم خود از آن مى‏ بینى نادانیست، و کوتاهى کردن در حسن عمل آخرت در صورتى که وثوق بدرک ثواب دارى غبن و ضررمندیست و اطمینان تو بهر کس پیش از آزمایش او مایه درماندگى است.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدیدها: ۲۶

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *