نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۳۶۷ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۳۸۲ صبحی صالح

۳۸۲-وَ قَالَ ( علیه‏ السلام  )لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ بَلْ لَا تَقُلْ کُلَّ مَا تَعْلَمُ فَإِنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَى جَوَارِحِکَ کُلِّهَا فَرَائِضَ یَحْتَجُّ بِهَا عَلَیْکَ یَوْمَ الْقِیَامَهِ

  شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

السابعه و الستون بعد ثلاثمائه من حکمه علیه السّلام

(۳۶۷) و قال علیه السّلام: لا تقل ما لا تعلم، بل لا تقل کلّ ما تعلم فإنّ اللَّه سبحانه [قد] فرض على جوارحک کلّها فرائض یحتجّ بها علیک یوم القیامه.

المعنى

قد نهى علیه السّلام فی کلامه هذا عن أمرین:

۱-  القول بغیر علم و هو إن کان فی الامور الشرعیّه کبیان المعارف و الأحکام و الاداب الدینیّه فلا إشکال فی حرمته، لأنّ بیان الحکم الشرعى و الفتوى بغیر علم محرّم و افتراء على اللَّه و نهی عنه فی قوله تعالى «قُلْ أَ رَأَیْتُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ لَکُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً وَ حَلالًا قُلْ آللَّهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ»-  ۵۹-  یونس» و فی معناها آیات کثیره.

و أمّا فی غیرها فحیث إنّ ظاهر الکلام علم القائل بما یقول على وجه الدّلاله الالتزامیّه فیصیر کذبا محرّما إلّا أن تقیّده بما یسلب هذا الظاهر کقوله: أظنّ کذا أو أحتمل أن یکون کذا.

۲-  النّهى عن القول بکلّ ما یعلم و له موارد من الحرمه، کما إذا انطبق على الغیبه أو کشف سرّ المؤمن أو ما یوجب ضررا على غیره و غیر ذلک، و الظاهر أنّ المقصود النهی على وجه التحریم، فانّه یوافق ما ذکره علیه السّلام من التعلیل بقوله (فانّ اللَّه سبحانه قد فرض على جوارحک کلّها فرائض) إلخ-  فهو سالبه جزئیّه.

 

الترجمه

فرمود: آنچه را ندانی مگو و هر آنچه را دانی همه را مگو، زیرا خدا بر جوارح تو فرائضی مقرّر داشته که در روز رستاخیز تو را مسئول آنها مى‏ شناسد و از تو بازخواست مى‏ فرماید.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدیدها: ۳

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *