نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۲۳۹ متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن میثم)

شرح ابن‏ میثم

۲۳۹- و قال علیه السّلام: یقول: أَحْلِفُوا الظَّالِمَ إِذَا أَرَدْتُمْ یَمِینَهُ- بِأَنَّهُ بَرِی‏ءٌ مِنْ حَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ- فَإِنَّهُ إِذَا حَلَفَ بِهَا کَاذِباً عُوجِلَ- الْعُقُوبَهَوَ إِذَا حَلَفَ بِاللَّهِ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَمْ یُعَاجَلْ- لِأَنَّهُ قَدْ وَحَّدَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى

المعنى

قد یرى المجتهد تأکید الیمین بمثل ما ذکر علیه السّلام لغایه نکول الکاذب عنها و أداء الحقّ، و ذلک أنّ نفس الکاذب ینفعل عن مثل هذا اللفظ لعلمه بظلمه و توهّمه تصدیق اللّه تعالى و مطابقته لقوله بفعل المدعوّ به بخلاف الیمین المعتاده فیستعدّ بذلک لمعاجلته بالعقوبه. و روى أنّ واشیا سعى بالصادق علیه السّلام إلى المنصور فاستحضره و قال: إنّ فلانا ذکر عنک کذا و کذا. فقال علیه السّلام: لم یکن ذلک منّى. و أبى الساعى إلّا کونه منه. فحلّفه الصادق بالبراءه من حول اللّه و قوّته إن کان کاذبا. فحلف. فما انقطع کلامه حتّى أصیب بالفالج فصار کقطعه لحم فجرّ برجله.
و نجا الصادق منه.

مطابق با حکمت ۲۵۳ نسخه صبحی صالح

ترجمه فارسی شرح ابن‏ میثم

۲۳۹- امام (ع) فرمود: أَحْلِفُوا الظَّالِمَ إِذَا أَرَدْتُمْ یَمِینَهُ- بِأَنَّهُ بَرِی‏ءٌ مِنْ حَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ- فَإِنَّهُ إِذَا حَلَفَ بِهَا کَاذِباً عُوجِلَ- الْعُقُوبَهَ وَ إِذَا حَلَفَ بِاللَّهِ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَمْ یُعَاجَلْ- لِأَنَّهُ قَدْ وَحَّدَ اللَّهَ تَعَالَى

ترجمه

«ستمگر را هرگاه بخواهید سوگند خورد، سوگند دهید به این که از نیرو و توانایى خدا بیزار است، زیرا اگر به این سخن، سوگند دروغ بخورد، زود به کیفر مى ‏رسد، و اگر سوگند یاد کند به خدایى که جز او خدایى نیست در مجازاتش عجله نمى‏توان کرد، زیرا خداوند را به یگانگى یاد کرده است.»

شرح

گاهى نظر مجتهد بر این قرار مى‏ گیرد که بر سوگند- همانند آنچه که امام (ع) فرموده- پافشارى کنند تا شخص دروغگو از سوگند خوددارى کند و حق ادا شود، توضیح آن که شخص دروغگو با علم به ستمکارى خود و تصوّر این که خدا را باور دارد، و این باور، با کارى که به خاطر آن قسم خورده هماهنگ است، تحت تأثیر این عبارت قرار مى‏گیرد، و بر خلاف سوگند معمولى، آمادگى براى سرعت مجازات پیدا مى‏کند.

آورده‏ اند که سخن‏چینى نزد منصور، از امام صادق (ع) سخن‏چینى کرد،منصور، امام (ع) را احضار کرد و گفت: فلانى از تو چنین و چنان مى‏گوید. امام صادق (ع) فرمود: این سخنان از من نیست. امّا سخن‏چین، انکار کرد و گفت: خیر از اوست. امام صادق (ع) او را قسم داد بر این که، اگر دروغ بگوید، از نیرو و توان خدا بیزار است، سخن‏چین قسم خورد، و هنوز کلامش تمام نشده بود که بدنش فلج گشت و پایش مثل یک تکه گوشت شد که روى زمین کشیده مى‏شد، به این ترتیب امام صادق (ع) از دست او خلاص شد.

ترجمه‏ شرح‏ نهج‏ البلاغه(ابن‏ میثم)، ج۵ // قربانعلی  محمدی مقدم-علی اصغرنوایی یحیی زاده

 

بازدیدها: ۲۹

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.