خطبه ۲۲۰ شرح ابن ابی الحدید (با ترجمه فارسی کتاب جلوه های تاریخ دکتر دامغانی)( از دعاهاى آن حضرت (ع ))

۲۲۰ و من دعاء له ع

اللَّهُمَّ صُنْ وَجْهِی بِالْیَسَارِ وَ لَا تَبْذُلْ جَاهِی بِالْإِقْتَارِ- فَأَسْتَرْزِقَ طَالِبِی رِزْقِکَ وَ أَسْتَعْطِفَ شِرَارَ خَلْقِکَ- وَ أُبْتَلَى بِحَمْدِ مَنْ أَعْطَانِی وَ أُفْتَتَنَ بِذَمِّ مَنْ مَنَعَنِی- وَ أَنْتَ مِنْ وَرَاءِ ذَلِکَ کُلِّهِ وَلِیُّ الْإِعْطَاءِ وَ الْمَنْعِ- إِنَّکَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیر

مطابق خطبه ۲۲۵ نسخه صبحی صالح

شرح وترجمه فارسی

(۲۲۰) : از دعاهاى آن حضرت (ع )

این دعا با عبارت اللهم صن وجهى بالیسار و لا تبذل جاهى بالاقتار، فاسترزق طالبى رزقک … (بارخدایا آبروى مرا با توانگرى نگهدار و حرمت مرا با تنگدستى بر باد مده که ناچار از کسانى که خود خواهان روزى تو هستند روزى طلب کنم …) شروع مى شود (ابن ابى الحدید پس از شرح و تفسیر یکى دو نکته لطیف ذکر کرده است که در چهار چوبه تاریخ مى گنجد و در خور توجه است .)
روایت شده است که عبدالله بن جعفر بن ابى طالب  که معروف به جواد است در پایان عمر تنگدست شد و این بدان سبب بود که عبدالملک بن مروان به او ستم ورزید. عبدالله روز جمعه یى به نماز جمعه رفت و دعا کرد و عرضه داشت :
پروردگارا، تو مرا به کارى عادت داده اى که من هم بر آن رفتار کرده ام اینک اگر آن موضوع سپرى شده است مرا پیش خود فرو گیر، عمر عبدالله به جمعه آینده نرسید.
امام حسن بن على علیهماالسلام هم دعا مى کرد و مى گفت پروردگارا بر من وسعت ارزانى فرماى که جز بسیار چیزى مرا در نمى گنجد.

جلوه‏ تاریخ‏ درشرح‏ نهج‏ البلاغه ‏ابن‏ ابى‏ الحدید، ج ۵ //ترجمه دکتر محمود مهدوى دامغانى

بازدیدها: ۵۰

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *