نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 229 متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

حکمت 232 صبحی صالح

232-وَ قَالَ ( عليه‏السلام  )مَنْ يُعْطِ بِالْيَدِ الْقَصِيرَةِ يُعْطَ بِالْيَدِ الطَّوِيلَةِ

حکمت 229 شرح ابن ‏أبي ‏الحديد ج 19

229 وَ قَالَ ع: مَنْ يُعْطِ بِالْيَدِ الْقَصِيرَةِ يُعْطَ بِالْيَدِ الطَّوِيلَةِ قال الرضي رحمه الله تعالى-  و معنى ذلك أن ما ينفقه المرء من ماله-  في سبيل الخير و البر و إن كان يسيرا-  فإن الله تعالى يجعل الجزاء عليه عظيما كثيرا-  و اليدان هاهنا عبارة عن النعمتين-  ففرق ع بين نعمة العبد-  و نعمة الرب تعالى ذكره بالقصيرة و الطويلة-  فجعل تلك قصيرة و هذه طويلة-  لأن نعم الله أبدا-  تضعف على نعم المخلوقين أضعافا كثيرة-  إذ كانت نعم الله أصل النعم كلها-  فكل نعمة إليها ترجع و منها تنزع هذا الفصل قد شرحه الرضي رحمه الله-  فأغنى عن التعرض بشرحه

ترجمه فارسی شرح ابن‏ ابی الحدید

حكمت (229)

و قال عليه السّلام: من يعط باليد القصيرة يعط باليد الطويلة. «هر كه با دست كوتاه ببخشد، او را با دست دراز ببخشند.» سيد رضى كه خدايش رحمت كناد گفته است: معنى اين سخن اين است كه آنچه آدمى از مال خود در راه خير و نيكى كردن مى ‏پردازد هر چند اندك باشد، خداوند متعال پاداش آن را بزرگ و بسيار قرار مى‏ دهد و منظور از كلمه «يد» در اين جا نعمت است. على عليه السّلام ميان نعمت بنده و نعمت خداى متعال فرق نهاده و يكى را به كوتاه و ديگرى را به بلند توصيف فرموده است كه نعمتهاى خداوند همواره بر نعمت مخلوق فزونى بسيار دارد و چون نعمتهاى خداوندى اصل و ريشه همه نعمتهاست، پس همه نعمتها بر آن برمى‏ گردد و از آن سرچشمه مى‏ گيرد.

اين جمله را چون سيد رضى شرح داده است، من از شرح آن بى‏ نيازم.

جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدیدجلد 8 //دکتر محمود مهدوى دامغانى

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.