نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 419 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)مسکنت فرزند آدم

419-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )مِسْكِينٌ ابْنُ آدَمَ مَكْتُومُ الْأَجَلِ مَكْنُونُ الْعِلَلِ مَحْفُوظُ الْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ وَ تُنْتِنُهُ الْعَرْقَةُ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 411 دکتر آیتی

و فرمود (ع): مسكين فرزند آدم، اجلش پوشيده است، بيماريش پنهان است، اعمالش را مى ‏نگارند، پشه ‏اى مى ‏آزاردش، جرعه ‏اى، گلوگيرش مى‏ شود و عرق تن، بويش را بد كند.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 418 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)صبر

418-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )الْحِلْمُ عَشِيرَةٌ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 410 دکتر آیتی

410 و فرمود (ع): بردبارى همچون عشيره است.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 417 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)استغفار ومراتب آن

417-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )لِقَائِلٍ قَالَ بِحَضْرَتِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ أَ تَدْرِي مَا الِاسْتِغْفَارُ
الِاسْتِغْفَارُ دَرَجَةُ الْعِلِّيِّينَ وَ هُوَ اسْمٌ وَاقِعٌ عَلَى سِتَّةِ مَعَانٍ

أَوَّلُهَا النَّدَمُ عَلَى مَا مَضَى
وَ الثَّانِي الْعَزْمُ عَلَى تَرْكِ الْعَوْدِ إِلَيْهِ أَبَداً
وَ الثَّالِثُ أَنْ تُؤَدِّيَ إِلَى الْمَخْلُوقِينَ حُقُوقَهُمْ حَتَّى تَلْقَى اللَّهَ أَمْلَسَ لَيْسَ عَلَيْكَ تَبِعَةٌ
وَ الرَّابِعُ أَنْ تَعْمِدَ إِلَى كُلِّ فَرِيضَةٍ عَلَيْكَ ضَيَّعْتَهَا فَتُؤَدِّيَ حَقَّهَا
وَ الْخَامِسُ أَنْ تَعْمِدَ إِلَى اللَّحْمِ‏ الَّذِي نَبَتَ عَلَى السُّحْتِ فَتُذِيبَهُ بِالْأَحْزَانِ حَتَّى تُلْصِقَ الْجِلْدَ بِالْعَظْمِ وَ يَنْشَأَ بَيْنَهُمَا لَحْمٌ جَدِيدٌ وَ السَّادِسُ أَنْ تُذِيقَ الْجِسْمَ أَلَمَ الطَّاعَةِ كَمَا أَذَقْتَهُ حَلَاوَةَ الْمَعْصِيَةِ فَعِنْدَ ذَلِكَ تَقُولُ أَسْتَغْفِرُ اللَّه

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 409 دکتر آیتی

 به مردى كه در حضور او استغفر الله گفته بود، فرمود: مادرت در عزايت بگريد، آيا مى‏ دانى استغفار چيست
استغفار درجه بلند مرتبگان است و آن را شش شرط است،

نخست پشيمانى برگذشته.
دوم، عزم بر ترك بازگشت به طور هميشه.
سوم، اين كه حقوق مردم را ادا كنى تا با خداى عارى از هر گناهى ديدار نمايى.
چهارم، هر واجبى را كه بر عهده تو بوده و انجامش نداده ‏اى، به جاى آورى.
پنجم، آنكه گوشتى را كه در گناه بر پيكرت روييده، در غمها و اندوهان آب كنى تا پوستت به استخوانت بچسبد و ميان پوست و استخوان گوشت تازه برويد.
ششم، جسم خود را رنج طاعت بچشانى، همچنان، كه بر او حلاوت معصيت چشانده بودى. در اين هنگام بگوى: استغفر الله.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 416 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)ارث

416-وَ قَالَ لِابْنِهِ الْحَسَنِ ( عليهماالسلام )لَا تُخَلِّفَنَّ وَرَاءَكَ شَيْئاً مِنَ الدُّنْيَا فَإِنَّكَ تَخَلِّفُهُ لِأَحَدِ رَجُلَيْنِ إِمَّا رَجُلٌ عَمِلَ فِيهِ بِطَاعَةِ اللَّهِ فَسَعِدَ بِمَا شَقِيتَ بِهِ وَ إِمَّا رَجُلٌ عَمِلَ فِيهِ بِمَعْصِيَةِ اللَّهِ فَشَقِيَ بِمَا جَمَعْتَ لَهُ فَكُنْتَ عَوْناً لَهُ عَلَى مَعْصِيَتِهِ وَ لَيْسَ أَحَدُ هَذَيْنِ حَقِيقاً أَنْ تُؤْثِرَهُ عَلَى نَفْسِكَ

قَالَ الرَّضِيُّ وَ يُرْوَى هَذَا الْكَلَامُ عَلَى وَجْهٍ آخَرَ وَ هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ الَّذِي فِي يَدِكَ مِنَ الدُّنْيَا قَدْ كَانَ لَهُ أَهْلٌ قَبْلَكَ وَ هُوَ صَائِرٌ إِلَى أَهْلٍ بَعْدَكَ وَ إِنَّمَا أَنْتَ جَامِعٌ لِأَحَدِ رَجُلَيْنِ رَجُلٍ عَمِلَ فِيمَا جَمَعْتَهُ بِطَاعَةِ اللَّهِ فَسَعِدَ بِمَا شَقِيتَ بِهِ أَوْ رَجُلٍ عَمِلَ فِيهِ بِمَعْصِيَةِ اللَّهِ فَشَقِيتَ بِمَا جَمَعْتَ لَهُ وَ لَيْسَ أَحَدُ هَذَيْنِ أَهْلًا أَنْ تُؤْثِرَهُ عَلَى نَفْسِكَ وَ لَا أَنْ تَحْمِلَ لَهُ عَلَى ظَهْرِكَ فَارْجُ لِمَنْ مَضَى رَحْمَةَ اللَّهِ وَ لِمَنْ بَقِيَ رِزْقَ اللَّهِ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 408 دکتر آیتی

 به فرزند خود حسن (ع) فرمود: اى فرزند بعد از خود مالى برجاى مگذار. زيرا آنچه مى ‏نهى براى يكى از اين دو خواهد بود،
يا كسى كه آن مال را در طاعت خدا به كار مى‏ برد، پس او به چيزى كه سبب بدبختى تو شده، نيكبخت مى ‏گردد يا كسى است كه آن مال را در معصيت خدا صرف مى‏ كند، پس به آنچه تو برايش نهاده ‏اى، بدبخت شود. و تو او را در معصيت يار باشى و اين دو هيچيك شايسته آن نيستند كه او را بر خود برگزينى.

و اين معنى را به گونه ديگرى هم آورده ‏اند: اما بعد آنچه از دنيا در دست توست پيش از تو صاحبانى داشته و بعد از تو به ديگران خواهد رسيد.

مالى كه گرد آورده ‏اى به يكى از اين دو خواهد رسيد: يكى آنكه مال تو را در راه طاعت خدا به كار برد، پس او به چيزى كه تو بدان بدبخت شده ‏اى، خوشبخت گردد، يا كسى است كه آن را در راه معصيت خدا مصرف كند، پس به سبب مالى كه براى او گرد آورده ‏اى، بدبخت شود.

هيچيك از اين دو، سزاوار آن نيستند كه او را بر خود برگزينى يا بار او را بر دوش كشى. پس براى آنها كه رفته ‏اند، اميد آمرزش داشته باش و براى آنان كه مانده ‏اند، اميد روزى خداوند را.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 415 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)وصف دنیا

415-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )فِي صِفَةِ الدُّنْيَا:

تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَرْضَهَا ثَوَاباً لِأَوْلِيَائِهِ وَ لَا عِقَاباً لِأَعْدَائِهِ وَ إِنَّ أَهْلَ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ بَيْنَا هُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ فَارْتَحَلُوا

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 407 دکتر آیتی

 و فرمود (ع): دنيا مى‏ فريبد و زيان مى ‏رساند و مى ‏گذرد. خداى سبحان، دنيا را نه پاداش دوستان خود قرار داده و نه شكنجه و عذاب دشمنان خود، مردم دنيا چون كاروانيانى هستند كه تا فرود آيند و بار بگشايند، سالار كاروان، بانگ رحيل در دهد و بناچار، كوچ كنند.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 414 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)صبر

414- وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ ( عليه‏السلام ) قَالَ لِلْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ مُعَزِّياً عَنِ ابْنٍ لَهُ‏ إِنْ صَبَرْتَ صَبْرَ الْأَكَارِمِ وَ إِلَّا سَلَوْتَ سُلُوَّ الْبَهَائِمِ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 406 دکتر آیتی

و در خبر ديگر آمده است كه در تعزيت اشعث بن قيس فرمود: يا چون بزرگواران شكيبايى پيشه كن يا چون ستوران رنج را فراموش نماى.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 413 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)صبر

413-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )مَنْ صَبَرَ صَبْرَ الْأَحْرَارِ وَ إِلَّا سَلَا سُلُوَّ الْأَغْمَارِ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 405 دکتر آیتی

 و فرمود (ع): كسى كه در بلاها چون آزادگان شكيبايى نورزد، سرانجام، چون نادانان مصيبت را فراموش خواهد كرد.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 412 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)ادب

412-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )كَفَاكَ أَدَباً لِنَفْسِكَ اجْتِنَابُ مَا تَكْرَهُهُ مِنْ غَيْرِكَ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 404 دکتر آیتی

404 و فرمود (ع): براى ادب كردن خود همين بس، كه از هر چه از ديگران ناپسند مى ‏دارى، اجتناب كنى.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 411 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)نحویه گفتار

411-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )لَا تَجْعَلَنَّ ذَرَبَ لِسَانِكَ عَلَى مَنْ أَنْطَقَكَ وَ بَلَاغَةَ قَوْلِكَ عَلَى مَنْ سَدَّدَكَ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 403 دکتر آیتی

و فرمود (ع): با كسى كه تو را سخن گفتن آموخته، بتندى، سخن مگوى و با كسى كه سخنت را استوارى بخشيده، اظهار بلاغت منماى.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 410 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)

410-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )التُّقَى رَئِيسُ الْأَخْلَاقِ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 402 دکتر آیتی

402 و فرمود (ع): پرهيزگارى سر همه خلقهاست.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

 

 

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 409 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)قلب

409-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )الْقَلْبُ مُصْحَفُ الْبَصَرِ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 401 دکتر آیتی

401 و فرمود (ع): دل صحيفه ديده است كه هر چه ديده بيند در دل نقش شود.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 408 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)حق

408-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )مَنْ صَارَعَ الْحَقَّ صَرَعَهُ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 400 دکتر آیتی

 و فرمود (ع): هر كه با حق پنجه در افكند، حق او را بر زمين زند.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 407 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)عقل

407-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )مَا اسْتَوْدَعَ اللَّهُ امْرَأً عَقْلًا إِلَّا اسْتَنْقَذَهُ بِهِ يَوْماً مَا

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 399 دکتر آیتی

399 و فرمود (ع): خداوند، عقل را به انسان وديعت نداد، مگر اين كه، روزى سبب نجات او گردد.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 406 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)

406-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )مَا أَحْسَنَ تَوَاضُعَ الْأَغْنِيَاءِ لِلْفُقَرَاءِ طَلَباً لِمَا عِنْدَ اللَّهِ وَ أَحْسَنُ مِنْهُ تِيهُ الْفُقَرَاءِ عَلَى الْأَغْنِيَاءِ اتِّكَالًا عَلَى اللَّهِ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 398 دکتر آیتی

و فرمود (ع): چه نيكوست فروتنى توانگران در برابر بينوايان، براى به دست آوردن خشنودى خداوند، و نيكوتر از آن، مناعت بينوايان است در برابر توانگران به سبب توكلى كه بر خداى دارند.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 405 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)مغيرة بن شعبه

405-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )لِعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ وَ قَدْ سَمِعَهُ يُرَاجِعُ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ كَلَاماً دَعْهُ يَا عَمَّارُ فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْيَا وَ عَلَى عَمْدٍ لَبَسَ عَلَى نَفْسِهِ لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِه‏

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 397 دکتر آیتی

شنيد كه عمار بن ياسر«» با مغيرة بن شعبه«» گفتگو مى‏ كند، آن حضرت به عمّار فرمود:

اى عمار، مغيرة را به حال خود واگذار. زيرا او از دين نگرفته، مگر همان كه او را به دنيا نزديك مى‏ كند. بعمد، حق را بر خود مشتبه ساخته تا براى خطاهاى خود عذرى بياورد.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 404 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)معنى لا حول و لا قوة الّا بالله

404-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )وَ قَدْ سُئِلَ عَنْ مَعْنَى قَوْلِهِمْ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ إِنَّا لَا نَمْلِكُ مَعَ اللَّهِ شَيْئاً وَ لَا نَمْلِكُ إِلَّا مَا مَلَّكَنَا فَمَتَى مَلَّكَنَا مَا هُوَ أَمْلَكُ بِهِ مِنَّا كَلَّفَنَا وَ مَتَى أَخَذَهُ مِنَّا وَضَعَ تَكْلِيفَهُ عَنَّا

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 396 دکتر آیتی

در معنى لا حول و لا قوة الّا بالله، كه مى‏ گويند از او پرسيدند، فرمود:

ما با وجود خدا مالك چيزى نيستيم. و مالك نمى ‏شويم، مگر آنچه او ما را مالك آن گردانيده است. پس هرگاه به ما چيزى عطا كند كه او از ما سزاوارتر به آن باشد ما را تكليفى بر عهده گذاشته است و هرگاه آن را از ما گرفت، تكليف خود را از ما برداشت.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 402 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)

402-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )لِبَعْضِ مُخَاطِبِيهِ وَ قَدْ تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ يُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا لَقَدْ طِرْتَ شَكِيراً وَ هَدَرْتَ سَقْباً

قال الرضي و الشكير هاهنا أول ما ينبت من ريش الطائر قبل أن يقوى و يستحصف و السقب الصغير من الإبل و لا يهدر إلا بعد أن يستفحل

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 394 دکتر آیتی:

 به يكى از مخاطبان خود كه سخنى بر زبان آورد، كه چون اويى از گفتن چنان سخنى حقيرتر مى‏ نمود، فرمود: هنوز پر بر نياورده پريدى، و در كرّگى بانگ كردى.

رضى گويد: در اين عبارت «شكير» نخستين پرهاى پرنده است، پيش از آنكه قوت گيرد و محكم شود. و «سقب» كره شتر است زيرا شتر تا بزرگ نشود، بانگ نكند.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 401 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)

401-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )مُقَارَبَةُ النَّاسِ فِي أَخْلَاقِهِمْ أَمْنٌ مِنْ غَوَائِلِهِمْ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 393 دکتر آیتی

393 و فرمود (ع): موافقت با مردم در خلق و خويشان، سبب ايمنى است از آسيبشان.

ترجمه عبدالمحمد آیتی

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 400 صبحي صالح(ترجمه عبدالمحمد آیتی)چشم زخم

400-وَ قَالَ ( عليه‏السلام )الْعَيْنُ حَقٌّ وَ الرُّقَى حَقٌّ وَ السِّحْرُ حَقٌّ وَ الْفَأْلُ حَقٌّ
وَ الطِّيَرَةُ لَيْسَتْ بِحَقٍّ وَ الْعَدْوَى لَيْسَتْ بِحَقٍّ
وَ الطِّيبُ نُشْرَةٌ وَ الْعَسَلُ نُشْرَةٌ وَ الرُّكُوبُ نُشْرَةٌ وَ النَّظَرُ إِلَى الْخُضْرَةِ نُشْرَةٌ

شماره حکمت براساس نسخه صبحی صالح

حکمت 392 دکتر آیتی

 و فرمود (ع): چشم زخم راست است و افسون راست است و سحر راست است و تفأل راست است.
فال بد زدن راست نيست. سرايت بيمارى از يكى به ديگرى راست نيست.
بوى خوش بيمار را بهبود بخشد و عسل بيمارى را بهبود بخشد و سوارى بيمارى را بهبود بخشد و نظر به سبزه بيمارى را بهبود بخشد.

ترجمه عبدالمحمد آیتی