نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 396 متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

حکمت 390 صبحی صالح

390-وَ قَالَ ( عليه‏السلام  )لِلْمُؤْمِنِ ثَلَاثُ سَاعَاتٍ فَسَاعَةٌ يُنَاجِي فِيهَا رَبَّهُ وَ سَاعَةٌ يَرُمُّ مَعَاشَهُ وَ سَاعَةٌ يُخَلِّي بَيْنَ نَفْسِهِ وَ بَيْنَ لَذَّتِهَا فِيمَا يَحِلُّ وَ يَجْمُلُ وَ لَيْسَ لِلْعَاقِلِ أَنْ يَكُونَ شَاخِصاً إِلَّا فِي ثَلَاثٍ مَرَمَّةٍ لِمَعَاشٍ أَوْ خُطْوَةٍ فِي مَعَادٍ أَوْ لَذَّةٍ فِي غَيْرِ مُحَرَّمٍ

حکمت 396 شرح ابن ‏أبي ‏الحديد ج 19

396: لِلْمُؤْمِنِ ثَلَاثُ سَاعَاتٍ فَسَاعَةٌ يُنَاجِي فِيهَا رَبَّهُ-  وَ سَاعَةٌ يَرُمُّ فِيهَا مَعَايِشَهُ-  وَ سَاعَةٌ يُخَلِّي فِيهَا بَيْنَ نَفْسِهِ-  وَ بَيْنَ لَذَّتِهَا فِيمَا يَحِلُّ وَ يَجْمُلُ-  وَ لَيْسَ لِلْعَاقِلِ أَنْ يَكُونَ شَاخِصاً إِلَّا فِي ثَلَاثٍ-  مَرَمَّةٍ لِمَعَاشٍ أَوْ خُطْوَةٍ فِي مَعَادٍ-  أَوْ لَذَّةٍ فِي غَيْرِ مُحَرَّمٍ تقدير الكلام-  ينبغي أن يكون زمان العاقل مقسوما ثلاثة أقسام- . و يرم معاشه يصلحه و شاخصا راحلا-  و خطوة في معاد يعني في عمل المعاد-  و هو العبادة و الطاعة- . و كان شيخنا أبو علي رحمه الله-  يقسم زمانه على ما أصف لك-  كان يصلي الصبح و الكواكب طالعة-  و يجلس في محرابه للذكر و التسبيح-  إلى بعد طلوع الشمس بقليل-  ثم يتكلم مع التلامذة و طلبة العلم إلى ارتفاع النهار-  ثم يقوم فيصلي الضحى-  ثم يجلس فيتمم البحث مع التلامذة إلى أن يؤذن للظهر-  فيصليها بنوافلها-  ثم يدخل إلى أهله فيصلح شأنه و يقضي حوائجه-  ثم يخرج للعصر فيصليها بنوافلها-  و يجلس مع التلامذة إلى المغرب فيصليها-  و يصلي العشاء ثم يشتغل بالقرآن إلى ثلث الليل-  ثم ينام الثلث الأوسط-  ثم يقعد فيصلي الثلث الأخير كله إلى الصبح

ترجمه فارسی شرح ابن‏ ابی الحدید

حكمت (396)

للمومن ثلاث ساعات: فساعة يناجى فيها ربّه، و ساعة يرمّ فيها معايشه، و ساعة يخلّى فيها بين نفسه و بين لذتها فيما يحلّ و يجمل، و ليس للعاقل ان يكون شاخصا الّا فى ثلاث: مرمّة لمعاش، او خطوة فى معاد، او لذة فى غير محرّم.

«مؤمن را سه ساعت است: ساعتى كه در آن با خداى خويش مناجات كند و ساعتى كه كارهاى زندگى خويش را به صلاح آورد، و ساعتى كه واگذارد ميان خود و نفس خويش را در لذتهاى حلال و پسنديده، و عاقل را نشايد كه آهنگ كارى جز اين سه كار كند: مرمت امور زندگى يا گام برداشتن در راه آخرت، يا لذت بردن از چيزغير حرام.»

شيخ ما ابو على كه خدايش رحمت كناد، ساعات شبانه‏ روز خود را بدين گونه كه براى تو شرح مى ‏دهم مى‏ گذراند: هنگامى كه هنوز ستارگان در آسمان مى ‏درخشيد نماز مى‏ گزارد و سپس در محراب خود تا اندكى پس از طلوع خورشيد مى ‏نشست و ذكر و تسبيح مى ‏گفت. پس از آن تا بر آمدن روز به بحث و گفتگو با شاگردان مى ‏پرداخت.

آن گاه برمى‏ خاست و نماز نافله مى ‏گزارد و دوباره مى‏ نشست و درس را با شاگردان خويش دنبال مى‏ گرفت تا براى ظهر اذان گفته مى‏ شد. نماز ظهر و نافله ‏هاى آن را مى ‏گزارد، آن گاه به خانه و پيش زن خود مى‏ رفت و امور خانه را مرتب مى ‏ساخت و كارهاى افراد خانواده ‏اش را رسيدگى مى‏ كرد. سپس براى نماز عصر بيرون مى‏ آمد و آن را با نافله‏ هاى عصر مى‏ گزارد و تا هنگام نماز مغرب با شاگردان مى‏ نشست و پس از گزاردن نماز مغرب و عشا تا يك سوم از شب گذشته به تلاوت قرآن مى ‏پرداخت. ثلث ميانى شب را مى‏ خفت و ثلث آخر شب را تا طلوع صبح به نمازگزاردن مى‏ گذراند.

جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدیدجلد 8 //دکتر محمود مهدوى دامغانى

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.