نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره 223 متن عربی با ترجمه فارسی (شرح ابن ابی الحدید)

حکمت 227 صبحی صالح

227-وَ سُئِلَ عَنِ الْإِيمَانِ فَقَالَ الْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ

حکمت 223 شرح ابن ‏أبي ‏الحديد ج 19

223: وَ قَالَ ع وَ قَدْ سُئِلَ عَنِ الْإِيمَانِ-  الْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ-  وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ قد تقدم قولنا في هذه المسألة-  و هذا هو مذهب أصحابنا المعتزلة بعينه-  لأن العمل بالأركان عندنا داخل في مسمى الإيمان-  أعني فعل الواجبات-  فمن لم يعمل لم يسم مؤمنا و إن عرف بقلبه و أقر بلسانه-  و هذا خلاف قول المرجئة-  من الأشعرية و الإمامية و الحشوية- . فإن قلت فما قولك في النوافل-  هل هي داخلة في مسمى الإيمان أم لا-  قلت في هذا خلاف بين أصحابنا-  و هو مستقصى في كتبي الكلامية

ترجمه فارسی شرح ابن‏ ابی الحدید

حكمت (223)

و قال عليه السّلام و قد سئل عن الايمان: الايمان معرفة بالقلب، و اقرار باللسان، و عمل بالاركان. از آن حضرت درباره ايمان پرسيدند، فرمود: «ايمان شناخت به دل و اقرار به زبان و عمل كردن به جوارح است.» عقيده و سخن ما در اين مورد گذشت، و اين سخن همان عقيده ياران معتزلى ماست، زيرا عمل به اركان در نظر ما داخل در نام ايمان است، يعنى انجام دادن امور واجب لازمه ايمان است و هر كس به آن عمل نكند، مؤمن ناميده نمى ‏شود. هر چند شناخت قلبى و اقرار زبانى هم داشته باشد. البته اين عقيده بر خلاف عقيده مرجئه و اشعرى‏ها و اماميه و حشويه است.

و اگر بپرسى كه عقيده‏ ام درباره امور مستحبى چيست، آيا از لوازم ايمان است يا نه مى‏ گويم در اين مسأله ميان ياران ما اختلاف است و اين مسأله در كتابهاى كلامى من مفصل بحث شده است.

جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدیدجلد 8 //دکتر محمود مهدوى دامغانى

 

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.